Misschien krijg je bij het lezen van mijn verhaal de indruk dat ik probeer het helemaal in mijn eentje te doen. Dat is niet zo. Ik heb lang onregelmatig contact gehad met een psycholoog, en sta op een wachtlijst voor een andere met iets meer expertise op dit gebied. Daar kan ik over 5 maanden terecht. En, belangrijker nog: ik heb de liefste familie en vrienden op aarde.
Maar bij de psycholoog merkte ik dat de therapie een beetje fladderde van de ene aanpak naar de volgende: cognitieve gedragstherapie, schematherapie, mindfulness, acceptance and commitment, het is allemaal in meer of mindere mate langsgekomen. Maar dat is misschien ook wel het probleem. Ik heb structuur nodig want ook ik fladder maar wat. Ik verslind meerdere boeken per week zonder écht langdurig uit te proberen of wat er staat echt werkt. Ik kan ergens helemaal induiken, maar ben het de week erna weer vergeten. Ergens had ik gehoopt dat schrijven over mijn angst me spontaan de juiste richting in zou duwen, maar nee. Het is nog steeds eng en het is werken.
Ik denk zelf dat ik baat zou hebben bij goede exposure (jezelf blootstellen aan dat waar je bang voor bent). Maar, misschien herken je dit wel, ik ben ook enórm cognitief ingesteld. Dus als ik iets engs bewust opzoek, kan ik daar zo maandenlang over piekeren en malen. Tegen het obsessieve aan (of over het obsessieve heen). Dus heb ik het volgende plan bedacht. Eerst ga ik met volle aandacht werken met een werkboek dat ik jaren geleden al eens gekocht heb “The mindfulness and Acceptance workbook for anxiety” van John p. Forsyth, en vervólgens, als ik hopelijk echt structureel heb geoefend om me niet gigantisch te laten meeslepen door gedachten, zoek ik er een boek bij met een exposure insteek.
Afgelopen week begon ik aan hoofdstuk 1. Wat ik van dat hoofdstuk geleerd heb, lees je hier!
Angst
Vergeleken met vorige week, was mijn angst deze week best te doen. Het is meestal niet de vraag óf ik bang ben, want als ik een lijst zou maken van de angstige gedachtes die er per uur mijn hoofd passeren, zou ik daar een heel boek mee kunnen vullen, maar wel in hoeverre ik me laat meeslepen. En dat ging deze week wel oké. Ik kon het vaak “nog wel even aankijken” en vervolgens min of meer loslaten. Dat kwam deels door de oefeningen in het ACT boek, en deels doordat er nou eenmaal geen grote angstige dingen stonden te gebeuren.
Gewoontes
Om nog even terug te komen op vorige week, mijn gewoontes waren een matig succes.
Beweging: Dit is gelukt. Ik ben elke dag rond lunchtijd buiten geweest en heb meer bewogen dan de weken ervoor. Dit wil ik op deze manier blijven volhouden.
Slapen: Dit is niet gelukt. Waar ik normaal juist wel vroeg in bed lig, bleef ik nu juist heel lang hangen.
Eten: Ik heb een stuk gezonder gegeten dan voorheen, maar de knop is nog niet om. Deze aanpak werkte voor mij niet.
Het zal je niet verbazen dat er in het mindfulnessboek aandacht is voor mindfulness, dus het idee is om dat dagelijks in te bouwen. Maar een geschikt moment vinden, vind ik nog lastig. Tot nu toe is het deze week wel bijna elke dag gelukt om daar 10 minuutjes voor te nemen.
Gewoontes deze week:
- Beweging (onveranderd) : Voor dat ik ga lunchen zet ik minimaal 3 stappen buiten de deur.
- Slaap: Op weekdagen ga ik uiterlijk om 22:00 naar boven.
- Eten: De basis van elke maaltijd is onbewerkt plantaardig, maar ik ben hierin mild voor mezelf. (oké dit is dus precies niet wat atomic habits je leert, want het is niet erg objectief, maar ik heb er wel een beeld bij)
- Mindfulness: Ik houd het er voor nu op: op werkdagen voordat ik begin met werken, en als dat niet gelukt is, tijdens de lunch.