Vlak nadat ik vorige week vol enthousiasme en een klein beetje anticipatieangst mijn blog had geopend, deed ik een coronatest: positief. Het was niet de eerste keer dat ik het had, dus gelukkig gingen er niet gelijk allerlei alarmbellen af, maar het was me het weekje wel. Waar ik me had voorgenomen om meteen vol aan de slag te gaan met bestaande angsten, bleek de realiteit iets anders voor me in petto te hebben: een week vol lichamelijk ongemak, gekke, pijnlijke klachten, en bijzonder weinig plezier, laat staan goeie knuffels. In plaats van week 1 werd dit dus week 0, mijn baseline, het startpunt. Ben ik qua angst iets opgeschoten? absoluut niet. Misschien zelfs verslechterd. Maar dat maakt het misschien wel een interessante nulmeting. Vanaf hier zou het beter kunnen gaan. Zou het?
Ik heb vooral op standje overleven gestaan, maar het lukte gelukkig wel om een aantal boeken te lezen en luisteren (hulde aan lange gratis proefperiodes van allerlei boekenapps die met elkaar concurreren, zoals Storytel, Nextory en Kobo, (no spon (haha ik heb 1 lezer, me)). Dit waren (nog) geen boeken die specifiek op angst gericht waren, maar, naast een aantal fictieboeken (het moet ook leuk blijven), las ik Atomic Habits van James Clear, How not to die van dr. Michael Greger en Uit je dip gaan van Liesbeth Kamerling.
Uit je dip gaan
Dit boek leerde me niet veel nieuws. Na een aantal basisprincipes over somberheid (als je je niet goed voelt moet je niet in bed blijven liggen etc) begon het over de vibratie van edelstenen en het nut van manifesteren (als je iets nog niet hebt, heb je het gewoon niet juist gewenst). Daar heb ik persoonlijk vrij weinig mee. Ik denk dat het hele idee van manifesteren, een soort omgekeerde magical thinking is, waar mensen die gevoelig zijn voor klachten passend bij obsessief compulsieve stoornis (OCS) zich niet aan moeten wagen. Maar ieder zijn ding. Het is in elk geval mijn doel om mijn (angstige) gedachten wat minder serieus te gaan nemen, in plaats van te geloven dat je aantrekt wat je denkt. Als ze toch gelijk had, was mijn hele familie inmiddels dood geweest, door mijn toedoen. Maar ze heeft me toch iets geleerd wat ik graag probeer in het vervolg van mijn zoektocht. Ze schreef namelijk “Wat je vindt breng je naar de politie”. Waarmee ze wilde zeggen: probeer eens wat minder vaak ergens iets van te vinden. En, hoewel ik deze leefregel in de vorige alinea al rijkelijk heb overtreden, en dat op deze blog ook nog veel vaker zal doen, ga ik toch mijn best doen om dit in mijn dagelijks leven, ten opzichte van wat ik denk, dingen die ik meemaak, of wat mensen in mijn omgeving doen, wat vaker toe te passen. Niet als het gaat over sociaal onrecht of pseudoscience, maar wát zou het een rust geven als de oordelende gedachten over mezelf op een lager pitje zouden komen te staan.
How not to die
Voor iemand met ziekteangst klinkt ‘how not to die’ natuurlijk als muziek in de oren, al weet ik, net als jij, dat nooit doodgaan uiteraard niet het doel is van dit boek. Het boek gaat over wat je moet eten en doen om de kans op veel voorkomende welvaartsziektes te voorkomen. Ik kende het werk van dr. Greger al vrij goed, maar besloot dit boek deze week te herlezen. Waarom? Omdat ik denk dat mijn herstel uit twee pijlers moet bestaan: Allereerst het leren verdragen van onzekerheid en angstige gevoelens, maar daarnaast keuzes maken die mijn gezondheid, en vooral welzijn, bevorderen. Want, misschien herken je het wel, het gekke aan mijn angst, is dat ik vol zit met tegenstrijdigheden: Ik ben bang dat er iets mis is met een deel van mijn lichaam, en ga het vervolgens zo vaak aanraken dat het beurs wordt of ontsteekt. Ik ben bang dat ik iets verkeerd heb gezegd, en ga me vervolgens zo onnatuurlijk gedragen dat mensen wel móeten denken dat er iets mis met me is. En ik ben bang dat mijn familie ziek wordt, maar zorg dan niet voor optimale voeding en beweging omdat ik te druk ben met bang zitten te doen. Ik zal later nog eens uitgebreid ingaan op wat dr. Greger allemaal beschrijft in zijn boek, maar voor nu haal ik er alleen uit waar ik direct mee aan de slag ga. Voor mijn gezondheid en welzijn, ga ik 90% van de tijd (18 van de +- 20 maaltijden die ik in een week eet) onbewerkt plantaardig eten. Niet met het idee om ‘niet dood te gaan’, niet om af te vallen, maar om zo fit mogelijk te zijn, met hopelijk uitwerking op mijn gemoedstoestand.
Atomic habits
Dit boek luisterde ik tijdens mijn eerste post-covid wandeling, en hoewel er veel informatie in stond die inmiddels mainstream is geworden – het boek circuleert al een tijdje-, had ik er toch wel wat aan. Het gaat erom dat je gedragsverandering zo makkelijk en aantrekkelijk mogelijk maakt door het klein te maken, te plannen, en te koppelen aan gedrag dat je al toepast. Het lijkt er op dat dit niet de gouden sleutel is tot stoppen met piekeren, maar wel voor het toevoegen van positieve elementen aan het leven. Wat me vooral bij is gebleven is dat je je doelen in identiteitstermen moet formuleren. Wie wil je zijn? In plaats van wat wil je bereiken?. Daarnaast gaf hij aan om je gewoontes zo klein mogelijk te maken, zodat je ze bijna niet niet kunt doen. Pas als die gewoonte is ingesleten, kun je hem gaan uitbreiden. Hij geeft als voorbeeld om te starten met ‘1 pagina lezen’ zodat je de gewoonte van het lezen oppakt. Deze week wil ik afsluiten met het formuleren van een eerste versie van mijn ‘gewenste identiteit’. Ik hoop dat ik daar in de toekomst gerichte acties aan kan verbinden. Daarnaast ga ik voor de komende week, naast het gezonde eten, vast twee kleine gewoontes proberen toe te voegen.
“Ik ben een liefdevol zorgzaam geduldig gezinslid en vriendin, die goed voor haar lichaam zorgt, die het ongemak van ‘niet weten’ kan verdragen, en dingen kan opmerken in haar lichaam of in anderen, zonder daarover direct te catastroferen. Ik ben een hardwerkende werknemer die haar werk na werktijd goed kan loslaten, zodat ze tijd heeft voor plezier en andere activiteiten die in het belang zijn van de maatschappij of haar directe omgeving.”
Nieuwe gewoontes deze week:
- Elke dag om 12.30, nadat ik klaar ben met werken, en voordat ik ga lunchen, zet ik minimaal drie stappen buiten de deur. (Toewerken naar 90 minuten matig intensief bewegen per dag)
- Op weekdagen ga ik uiterlijk om 22:00 naar boven. (Toewerken naar 7 a 8 uur slaap per nacht)
- Als ik op het punt sta heel erg bewerkt eten te eten, neem ik eerst iets onbewerkts.