Deze week realiseerde ik me dat het internet zo in elkaar zit dat ik een stuk minder anoniem ben dan ik dacht toen ik hiermee startte. Misschien lees je dit omdat je mij denkt te kennen. En mijn eerste instinctieve reactie was: Ik haal alles offline en doe alsof dit nooit bestaan heeft. Dat deed ik (nog) niet. Mocht je me (her)kennen, ik zou het superleuk vinden als je me een berichtje stuurt! Maar waar komt die schaamte vandaan? Ik stond er even bij stil.
Veel mensen schamen zich omdat ze een psychische stoornis, of een psychisch probleem hebben. Ik dacht dat ik niet zo was. Ik ken zó veel mensen die ondanks, of soms zelfs dankzij hun mentale problemen, geweldige, liefdevolle, intelligente inspirerende mensen zijn. Het zou niet in me opkomen om hen af te rekenen op hun mentale gezondheid. Ik vind het dan ook onzinnig dat psychische problemen vaak als ‘eigen schuld’ worden gezien, terwijl een lichamelijke ziekte je overkomt. Bijna iedereen in mijn omgeving weet dan ook dat ik nogal angstig ben aangelegd. Maar toch matcht deze “Het is oké” gedachte niet met hoe ik me vaak voel.
Ik hoor mezelf bijvoorbeeld tegen collega’s heel nonchalant doen om iets waar ik de dag daarvoor nog urenlang, in tranen en met een enorm hoge hartslag, heb liggen piekeren: “Ja, dat was wel een beetje jammer, ja , maar goed, doe je niks aan”. Blijkbaar ga ik, als het erop aankomt, toch een lekker potje zitten te bageteliseren, om maar normaal gevonden te worden.
Ik schaam dan ook me niet zozeer om het feit dát ik bang ben, maar wel waaróver. Want die angstige gedachten zijn vaak enórm egoïstisch. Dingen die mij zouden kunnen overkomen raken me 10 keer harder dan dingen die in mijn leven minder waarschijnlijk zijn. Een verhaal over iemand die haar zus verloor aan kanker: Ik kan er zo maanden mee rondlopen. Iemand die zijn partner verloor tijdens een klimexpeditie? Net zo erg, maar dat glijdt een stuk makkelijker van me af, want mijn partner klimt niet. Rationeel gezien vind ik beide situaties verschrikkelijk, maar mijn lichaam reageert totaal anders.
Ten slotte schaam ik me voor het feit dat ik een openbaar blog nodig schijn te hebben om mezelf verantwoordelijk te houden. Waarom schrijf ik niet in een dagboek, maar wél als er een kans bestaat dat iemand anders het leest? Vooralsnog schrijf ik niet met naam en toenaam, omdat ik weet hoe de buitenwereld, werkgevers, verzekeraars, you name it, dit soort dingen aangrijpen om je a) ongepaste vragen te stellen over je gezondheid en je er b) op afrekenen als ze de kans hebben.
Dus blijf ik maar doen alsof het wel meevalt. Dan kan ik voor nu alleen maar hopen dat dat binnenkort ook het geval is.